Ik ben Sonja Cotza, ik ben twintig jaar getrouwd met Frederic, mama van drie prachtige kinderen: Matthias, Melissa en Mia. In ons gezin staat God centraal. Onze kinderen zijn opgegroeid met het besef dat Jezus niet zomaar een naam is, maar de Weg, de Waarheid en het Leven (Johannes 14:6). Dat geloof is geen theorie in ons huis, maar een dagelijkse realiteit.

Mijn eigen verlangen naar God begon vroeg. Als kind, opgegroeid in een niet-gelovig gezin, voelde ik al een diep en onverklaarbaar verlangen naar Hem. Ik wou zelfs non worden, zo sterk was mijn honger naar relatie met God.

Later begreep ik wat er toen al gebeurde: “Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefhad.” (1 Johannes 4:19)

Doorheen mijn leven heb ik mijn identiteit altijd in Christus gezocht. Niet in prestaties, niet in rollen, maar in Hem. Frederic en ik lieten ons samen dopen in de evangelische gemeente in Houthalen-Oost, een bewuste keuze om ons leven zichtbaar aan Jezus toe te vertrouwen.

We hebben op veel plaatsen in België gewoond, om uiteindelijk in Diepenbeek te landen. Onderweg leerden we als ondernemers dat stil blijven staan zelden Gods bedoeling is.

“Sta op en wandel.” (Johannes 5:8)
Voor ons betekende dat: vertrouwen, opnieuw beginnen, doorgaan.

Jarenlang was ik actief als vrijwilliger binnen School met de Bijbel in Genk. Verbinden zit in mijn hart. Ik spreek graag begrijpbaar, laagdrempelig, zonder ingewikkelde woorden, gewoon mens tot mens. Altijd met één verlangen, dat mensen Jezus mogen leren kennen en ervaren.

In december 2021 veranderde er veel. Tijdens mijn hersenoperatie en ziekenhuisopname beleefde ik Gods aanwezigheid intenser dan ooit. In kwetsbaarheid werd Zijn nabijheid tastbaar. Ook tijdens mijn revalidatie droeg Hij mij.

“De HEERE is nabij de gebrokenen van hart.” (Psalm 34:19)

Wat een periode van lichamelijke breekbaarheid leek, werd geestelijk een verdieping. Het was alsof God mij zacht maar duidelijk zei: “Ik ben hier. En Ik ben nog niet klaar.”

In 2022 gingen we met ons gezin en een groep jongeren naar de EO Jongerendag. Daar ontmoette ik Alicia en Jessica. Twee jonge vrouwen die, zonder het te beseffen, de vonk werden voor iets nieuws. Wat daar begon als ontmoeting, werd de aanleiding voor Teshuva Sisterhood. Het voelde als een laatste duw in de rug van God: gebruik wat Ik je gegeven heb en Bouw.

Teshuva — terugkeren naar God.
Sisterhood — dit samen doen, als zussen.

Ik koos bewust voor een neutraal platform, los van denominaties. Niet tegen de kerk, maar vóór eenheid. Zodat de drempel zo laag mogelijk blijft voor christenvrouwen uit verschillende achtergronden.

“Laten wij letten op elkaar om elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken.” (Hebreeën 10:24)

De eerste jaren waren stil. Low profile. Online. Een soort woestijnperiode waarin God vormde, zuiverde en leerde vertrouwen.

“Zie, Ik ga iets nieuws verrichten.” (Jesaja 43:19)

Nu voelen we, ik en de vrouwen die al deel uitmaken van de Sisterhood, dat het tijd is om naar buiten te stappen. 

Verbinden. Omarmen. Verdiepen. Groeien.

Dit is nog maar het begin, er is veel dat we nog moeten uitzoeken, veel dat we nog niet weten.

Maar we weten Wie ons geleid heeft tot hier.

“Hij Die een goed werk in u begonnen is, zal het voltooien.” (Filippenzen 1:6)

Teshuva Sisterhood is geen project van ambitie.
Het is een antwoord op roeping.

Samen met Jezus.
Door de Heilige Geest.
Tot eer van God.

En misschien… is dit verhaal ook een uitnodiging voor jou.